اگر مسئلهء ابلاغ ايمان به وسيلهء زبان‌هاى پاك مردان راه حق نبود ، از فرهنگ سعادت‌بخش الهى در صحنهء حيات اجتماعى و خانوادگى خبرى نبود . اين زبان ياران حق بود كه ضامن تداوم دين خدا در بستر تاريخ گشت ، گرچه در كنار اين گونه زبان سرهاى پرشور اولياى خدا به دار رفت كه اين دار براى آنان مقام الهى و اين مرگ براى اولياى الهى جز شهادت در راه دوست چيزى نبود . چه زبانى از زبان انبيا و ائمه و اوليا و مردانى چون حجر بن عدى و رشيد هجرى و ابوذر غفارى و ميثم تمّار و . . . بالاتر و برتر كه اين زبان‌ها ، چراغ پر فروغ الهى فرا راه حيات همهء انسان‌ها تا روز قيامت و صبح محشر است . اينان روز و شب ، وقت و بىوقت ، آن به آن ، لحظه به لحظه ، سخنى جز حق و ذكرى به جز ذكر يار و يادى جز ياد دوست و حرفى جز حرف هدايت و كلامى جز كلام عشق نداشتند . به قول عارف نامدار ، فيض بزرگوار : شب‌ها حديث زلف تو تكرار مىكنم * تسبيح روز وصل تو بسيار مىكنم چون دم زند صباح ز انوار طلعتت * جان را زعكس روى تو گلزار مىكنم از پاى تا به سر همه تن ديده مىشوم * جان را بديدهء قابل ديدار مىكنم از غمزهء نگاه تو بيهوش مىشوم * دل را زچشم مست تو هشيار مىكنم عكس تو چون در آيينه دل درآيدم * بىخود حديث واحد قهار مىكنم هر كار خوب را كه زكردار عاجزم * تحسين هر كه كرد به گفتار مىكنم 9 - قول سديد محلّ و مورد قول سديد در دوجاست : 1 - رعايت تقوا